Het moment dat iets begint

Soms kom je iets tegen en voel je het meteen. Dit wil ik ook.

Dat had ik toen ik het fotoproject van Pluus ontdekte. Vierhonderd dagen lang fotografeerde zij bloemen, elke dag één. Gaandeweg groeide dat uit tot een serie en uiteindelijk tot een boek. Ik merkte hoe mijn aandacht bleef hangen. Niet alleen bij de beelden, maar vooral bij het idee erachter.

Die eerste twijfel

En toch kwam er vrijwel meteen een andere gedachte achteraan. Kan dat wel, zo’n project, als iemand anders het al heeft gedaan?

Het is een vraag die ik vaker hoor, vooral tijdens mijn gratis boeksessie. Ondernemers die een boek willen schrijven, maar aarzelen omdat er al zoveel over hun onderwerp bestaat. Alsof dat betekent dat er geen ruimte meer is. Alsof jouw bijdrage er minder toe doet.

Maar dat is een vreemde redenering. Er bestaan al duizenden boeken, en toch schrijven we nog steeds nieuwe verhalen die ertoe doen. Omdat we anders kijken, anders voelen, andere woorden kiezen en een andere insteek hebben.

Dat geldt net zo goed voor fotografie.

Er zijn ontelbaar veel foto’s van bloemen.
Maar ik kijk er net als jij weer anders naar.

Mijn bloemenproject

Dus besloot ik het niet ingewikkelder te maken dan nodig is. Ik begin gewoon.

Ik start met mijn eigen project: 365 dagen bloemen fotograferen. Niet om elke dag iets perfects te maken, en ook niet met het doel om er per se iets groots van te maken. Het is in de eerste plaats een oefening. Een manier om mezelf uit te dagen om te blijven kijken, te blijven proberen en niet na een paar dagen alweer iets nieuws te zoeken.

Lekker oefenen

In de kern draait dit project voor mij om drie dingen: inspiratie, spelen en volhouden.

Met inspiratie bedoel ik niet wachten tot het vanzelf komt. Juist het tegenovergestelde. Naar buiten gaan en het opzoeken, ook als het er niet meteen is. In een berm, in een tuin, tussen stoeptegels of in een vaas op tafel. Door bewust te kijken ontstaat er vaak vanzelf iets. Net als bij het schrijven.

Spelen zit in hoe ik fotografeer. Met licht en tegenlicht, met scherpte en onscherpte, met verschillende lenzen of misschien juist met beweging. Ik wil mezelf de ruimte geven om te experimenteren zonder dat het meteen ergens aan moet voldoen. En de bloemen vind ik in de tuin, onderweg en fotografeer ik soms lekker eigenwijs. Want ja een verwekte bloem kan ook mooi zijn.

En dan is er het volhouden. Misschien wel de grootste uitdaging. Ook doorgaan op dagen dat ik weinig tijd heb, geen zin heb of denk dat er niets te vinden is. Juist die dagen zijn interessant, omdat ze me dwingen om anders te kijken. En met een bruisend brein zoals dat van mij is dat volhouden en me niet laten afleiden nogal een uitdaging. Want natuurlijk lopen er nog twee andere fotoprojecten en natuurlijk mijn schrijfcoaching. Maar het draait ook om mindset en commitment. Net als bij het schrijven van een boek.

Ruimte om te ontdekken

Ik vermoed dat ik veel close-up foto’s zal maken omdat dat aansluit bij mijn manier van kijken. Tegelijk wil ik het niet te strak afbakenen. Het project mag zich ontwikkelen. Misschien ontstaat er een duidelijke serie, of blijft het een verzameling losse beelden. Misschien voeg ik af en toe tekst toe, een haiku of een korte reflectie, en misschien ook niet.

Het belangrijkste is dat er ruimte blijft. Ruimte om te ontdekken wat werkt en wat niet.

Juist nu belangrijk

We leven in een tijd waarin we veel aandacht schenken naar wat er misgaat. Nieuws dat draait om macht, om conflict, om alles wat schuurt en botst. Dat vraagt iets van je, vaak meer dan je doorhebt.

Juist daarom voelt het waardevol om elke dag bewust stil te staan bij iets kleins en levends. Iets dat geen mening heeft, niets van je vraagt en er toch gewoon is. Een bloem kan genoeg zijn om je blik even te verschuiven, al is het maar voor een paar minuten.

Door daar aandacht aan te geven, verandert er iets. In hoe je kijkt, maar ook in hoe je de dag ervaart.

De inspiratiebron

Het project van Pluus liet me zien wat er kan ontstaan als je blijft. Haar reeks van vierhonderd dagen en het boek dat daaruit voortkomt, zijn geen reden om het niet te doen, maar juist een uitnodiging. Een bewijs dat toewijding iets kan laten groeien.

Niet om te kopiëren, maar om mijn eigen versie te maken. En ja, natuurlijk vroeg ik toch haar toestemming.

En jij?

Misschien hoeft het voor jou geen 365 dagen te zijn. Misschien is een maand al genoeg, of een week. En misschien heeft het niets met fotografie te maken, maar met schrijven, tekenen of iets heel anders.

De vorm maakt minder uit dan de beweging.

Wat wil jij al een tijdje doen, maar stel je nog uit?
En wat zou er gebeuren als je daar vandaag een begin mee maakt?

Wat ga jij de wereld in brengen? Laat je het hieronder weten? En heeft het een link met de natuur, gebruik dan de hashtag #NatureAsMuse dan zie ik jouw berichten ook voorbijkomen.