Het gefluister van het bos

Soms moet je stil worden om iets te kunnen horen.

Vandaag zat ik in de bioscoop bij de film Whispers in the Woods. Af en toe was het net alsof ik zelf tussen de bomen zat. Wachtend. Kijkend. Luisterend. Naar de dieren waarbij ik te gast ben in hun gebied, met mijn camera en telelens op een statief.

In de film Whispers in the Woods trekken drie generaties een bos in waar mist tussen de stammen hangt en tijd lijkt te vertragen. Niet om iets te vinden, maar om te leren verdwijnen. Om zo stil te worden dat de natuur ze toelaat en ze de dieren ontmoeten.

En ergens daar, tussen het geritsel van bladeren en het adembenemende landschap, gebeurt iets bijzonders. Je ziet niet alleen dieren, vaak zie je ze juist niet of flarden. Je hoort ze. Je voelt ze. Je vermoedt hun aanwezigheid.

Dat raakte me meer dan welke spectaculaire natuurbeelden ook.

Want hoe vaak staan wij nog écht stil genoeg om iets te horen dat niet roept?

Alsof hij voor mij gemaakt was

De film raakte me diep. Misschien juist omdat ik naast schrijfcoach en auteur ook natuurfotograaf ben.
Vooral omdat ik het gevoel had dat deze film voor mij was gemaakt. Alsof iemand mijn manier van kijken had begrepen. Zo schrijf je ook een boek: niet voor iedereen, maar voor degene die het herkent, je ideale lezer. Als de lezer of de kijker jouw verhaal of foto herkent, dan raak je iemand in het hart. Storytelling werkt.
Ik ken dat gevoel van echt ín de natuur zijn. Niet ernaar kijken, maar erin verdwijnen. Het wachten. Het luisteren. Het bijna onzichtbaar worden.
En dan, soms, heel even… een ontmoeting. Een dier dat zich laat zien.

Wat mij ook raakte, was de verwondering. En de verbinding met de natuur. Niet groot of spectaculair, maar juist klein en stil.
Ik slaap dan misschien niet in het bos, zoals in de film. Maar ik herken het wel. Liggend onder een paddenstoel of bij een libelle.
In Bulgarije zat ik ooit tien uur lang in een hut, wachtend op gieren, een goudjakhals of een steenarend. Niet zo primitief als in de film, maar toch het geluksgevoel als dieren op je pad komen.

Daar word ik gelukkig van.
Niet alleen van de foto, maar van het zijn in de natuur. Van het voelen dat je even onderdeel bent van iets groters.
En misschien nog wel het meest van het delen daarvan met mijn foto’s of verhalen. Zodat iemand anders, al is het maar heel even, ook die verwondering voelt.

Al weet ik ook: de mensen die dat het hardst zouden moeten voelen, kijken niet naar deze film.

Een verhaal dat fluistert

Dit is een film die iedere natuurfotograaf zou moeten zien. Omdat hij laat voelen waar het echt om draait.

Maar ook als je schrijft. Omdat hij laat zien hoe je een verhaal vertelt zonder te duwen. Zonder te overtuigen. Zonder stemverheffing.

En juist daardoor komt het binnen. Zacht. Bijna fluisterend.

En toch wordt het onmiskenbaar duidelijk hoe wonderlijk en belangrijk de natuur is.
En ook wat de mens doet. Wat klimaatverandering langzaam verschuift, verandert, aantast.

Even mogen kijken

En fotografeer of schrijf je niet? Ga dan juist. Ga naar Whispers in the Woods en kom thuis.
Voor de rust. Voor de mist. Voor die flarden en schimmen van dieren die zich heel even laten zien.
Alsof je iets mag zien wat niet voor jou bedoeld is.

Misschien is dat wel het grootste geschenk van de natuur, dat ze zich nooit helemaal laat zien, maar je wel leert beter te kijken.

P.S. heb jij de film al gezien? Zo ja, vertel je dan even hieronder wat je er van vond?